[ Pobierz całość w formacie PDF ]

- Choćbyśmy nie wiem jak chcieli, to problem pozostanie.! Ten magazyn istnieje i
trzeba coś zrobić z tym fantem. Powiem ci, co wymyśliłem.
- Zamieniam się w słuch.
- Przyjmiesz naszą aktualną ofertę i obniżysz ją o jednał trzecią. Jeśli nie, fotka panny
Culver trafi do mediów. Przemyśl to sobie. Na decyzję masz trzy dni.
Podana przez Neila Deckera piłka, lecąc jak kaczka złamanym skrzydłem, spadła za
daleko od adresata. Otto Burk zmarszczył brwi i pogładził bródkę.
- Dwa dni - sprostował.
10
Dziekan Harrison Gordon upewnił się, czy drzwi gabinetu są zamknięte na klucz; A
ściślej, na dwa spusty. W tej sprawie nie chciał ryzykować.
Umościł się w fotelu i wyjrzał przez okno na renomowany Uniwersytet Restona w
całej okazałości - melanż zielonych trawników i budynków z cegły. Tej świątyni nauki nie
przyozdabiały bluszcze, choć powinny. Studenci wyjechali na wakacje, ale teren wciąż roił
się od ludzi - uczestników letnich obozów futbolowych i tenisowych, okolicznych
mieszkańców, traktujących kampus jak park, hipisowskich weteranów, którzy pielgrzymowali
do tutejszych przybytków sztuk wyzwolonych niczym muzułmanie do Mekki, typów
chowanych na owsiance - mnóstwa czerwonych bandan i poncz. Jakiś brodacz rzucił
latającym plastikowym talerzem. Talerz pochwycił mały chłopiec.
Harrison Gordon tego nie widział. Obrócił się z fotelem nie po to, by podziwiać
widoki, ale po to, by nie patrzeć na& śmieć na biurku. Najchętniej zniszczyłby go i o nim
zapomniał. Ale nie mógł. Coś go powstrzymywało, a zarazem ciągnęło do strony przy końcu
pisemka&
Zniszcz je, idioto. Jeżeli ktoś to odkryje&
To co?
Nie wiedział. Obrócił się z fotelem, nie patrząc na magazyn. Z prawej strony biurka
leżała teczka Katherine Culver. Przełknął ślinę. Drżącą ręką przekartkował imponujący stos
dokumentów i rekomendacji. Nie miał czasu ich przeczytać.
Przerazliwie zabrzęczał interkom. Gordon wyprostował się gwałtownie.
- Panie dziekanie?
- Tak?! - niemal odkrzyknął, z sercem bijącym jak u królika.
- Jakaś pani do pana. Nie była umówiona, ale chyba powinien pan ją przyjąć.
Sekretarka Edith ściszyła głos do kościelnego szeptu.
- Kto to jest? - spytał.
- Jessica Culver. Siostra Kathy.
Gordon poczuł, jak ogarnia go panika.
- Panie dziekanie?
Bojąc się, że krzyknie, zakrył usta dłonią.
- Panie dziekanie? Jest pan tam?
Nie miał wyjścia. Musiał ją przyjąć i wybadać, czego chce. W przeciwnym razie
wzbudziłby podejrzenia.
Otworzył dolną szufladę, zmiótł do niej wszystko z biurka, wsunął ją z powrotem i
zamknął biurko na klucz. Przezorny zawsze ubezpieczony.
- Zapraszam - rzekł na koniec, po odsunięciu zasuwy w drzwiach.
Jessica była co najmniej równie piękna jak siostra, to znaczy, niezwykle. Postanowił
przyjąć ją jak kierownik zakładu pogrzebowego - okazać dyskretne współczucie, życzliwy
profesjonalizm.
Uścisnął jej dłoń delikatnie, acz zdecydowanie.
- Przykro mi, że spotykamy się w tak smutnych okolicznościach - powiedział. -
Aączymy się w tym trudnym czasie w bólu z pani rodziną.
- Dziękuję, że zechciał mnie pan przyjąć, choć nie byliśmy umówieni.
Gestem zapewnił ją,  że nie ma o czym mówić.
- Proszę usiąść. Napije się pani czegoś? Kawy, wody mineralnej?
- Nie, dziękuję.
Gordon powrócił na fotel. Usiadł i położył ręce na biurku.
- Czym mogę służyć? - spytał.
- Chcę przejrzeć akta mojej siostry - odparła Jessica.
Harrison Gordon poczuł skurcz w palcach, ale nie zmienił miny.
- Akta pani siostry?
- Tak.
- Wolno spytać dlaczego?
- W związku z jej zniknięciem.
- Rozumiem - rzekł wolno, zdziwiony, że jego głos brzmi tak spokojnie. - O ile wiem,
policja dokładnie je sprawdziła. Wszystko skopiowali.
- Owszem. Mimo to chciałabym je zobaczyć.
- Rozumiem - powtórzył.
Minęło kilka sekund. Jessica poprawiła się na krześle.
- Czy są jakieś przeszkody? - spytała.
- Nie, nie. Chociaż& Być może nie będę mógł ich pani udostępnić.
- Jak to?
- To znaczy, nie wiem czy ma pani prawo do wglądu. Rodzice jak najbardziej, lecz nie
jestem pewien czy rodzeństwo. Muszę o to spytać naszego radcę prawnego.
- Zaczekam - odparła.
- Aha, dobrze. Zechciałaby pani poczekać w sekretariacie?
Wstała, odwróciła się, zatrzymała i spojrzała na niego przez ramię.
- Pan znał moją siostrę, panie dziekanie - powiedziała.
- Tak. - Zdobył się na uśmiech. - Wspaniała dziewczyna.
- Kathy pracowała dla pana.
- Prowadziła akta, załatwiała telefony i tym podobne sprawy - odparł prędko. - Robiła
to świetnie. Bardzo nam jej brak.
- Zachowywała się normalnie?
- Normalnie?
- Przed zniknięciem. - Jessica popatrzyła mu uważnie w oczy. - Nie zachowywała się
dziwnie?
Na czole Gordona wyrosły kropelki potu, ale nie odważył się ich zetrzeć.
- Nie. Według mnie, jak najzwyczajniej. Dlaczego pani pyta?
- Na wszelki wypadek. Zaczekam na zewnątrz.
- Dziękuję. Zamknęła za sobą drzwi.
Harrison Gordon głęboko odetchnął. Co teraz? Musiał jej pokazać akta. W
przeciwnym razie nabrałaby poważnych I podejrzeń. Nie mógł jednak wyjąć z szuflady teczki
Kathy jakby nigdy nic i jej wręczyć. Musiał odczekać kilka minut, osobiście pójść do
archiwum,  wydobyć je i z nimi wrócić.
Po co Jessice Culver akta siostry? Czyżby coś przeoczył?
Niemożliwe.
Miniony rok Harrison Gordon przeżył, modląc się i karmiąc nadzieją, że sprawa jest
zakończona. Audził się. Takie sprawy nigdy nie umierały. Zaczajały się, zapuszczały korzenie
i nabierały siły, szykując się do ataku.
Kathy Culver nie umarła i nie spoczęła w grobie. Jak średniowieczne duchy
zmartwychwstała, prześladując go i wołając z nicości.
Wołając o zemstę.
Myron wrócił do agencji.
- Win dzwonił dwa razy - oznajmiła Esperanza. - Chce się z tobą widzieć.
Natychmiast.
- Już idę.
- Myron?
- Słucham?
- Czy ona& Jessica, wróciła? - spytała z powagą w oczach.
- Nie. Tylko wpadła.
Spojrzała z powątpiewaniem. Nie podjął tematu. Sam nie wiedział, co myśleć.
Wbiegł po schodach, biorąc po dwa stopnie naraz. Biuro Wina, dwa piętra wyżej,
równie dobrze mogło się znajdować w innym wymiarze. Zaraz po otwarciu dużych stalowych
drzwi Myrona zaatakował hałas. Duża przestronna hala pulsowała życiem. Na każdym z
kilkuset pokrywających ją niczym dywaniki biurek stały po co najmniej dwa monitory. Nie
było boksów. Setki mężczyzn w białych koszulach, krawatach i szelkach stało lub siedziało.
Na oparciach krzeseł wisiały ich marynarki. Kobiet było jak na lekarstwo. Mężczyzni
rozmawiali przez telefony, krzycząc coś do słuchawek, które osłaniali dłońmi. Wyglądali
jednakowo. Mówili jednakowymi głosami. Na dobrą sprawę byli jednakowi. Witamy w [ Pobierz całość w formacie PDF ]